Nou mensen, daar liepen we dan weer eens met z’n allen, en jawel hoor: Dick was er voor het eerst sinds tijden weer bij. Dat was een klein wondertje, want hij was de laatste maanden meer bezig geweest met de opvoeding van Beagle pup Pip dan met kilometers vreten. En geloof me, een Beagle grootbrengen is net als een kaas rijpen: kost tijd, aandacht en vooral heel veel geduld.
We startten dit keer in Monnickendam, een pittoresk stadje waar de vader van Els ooit geboren is maar al rap vertrok — waarschijnlijk nog voor hij zijn eerste haring achter de kiezen had. Monnickendam staat bekend om zijn bruggetjes, zijn kerken én natuurlijk de geur van historie (en een tikkie slootwater). Maar vandaag draaide het om wandelen, en de vrijwilligers van WSV Noord-Holland hadden weer een pareltje van een route uitgezet. Zonder die lui hadden wij waarschijnlijk gewoon rondjes om de kerk gelopen, dus hulde voor de dames en heren die dit allemaal in elkaar knutselen.
Na een stukje door het centrum — waar markt was en de kazen al breeduit lagen te pronken — trokken we de polder in. En daar moet ik even stil bij staan, want jongens: Noord-Hollandse kaas, dat is geen kattenpis. Edammer, Goudse, Beemster… hele wereldsterren. Wist je dat Beemsterkaas al sinds de 17e eeuw wordt gemaakt in drooggelegde poldergrond die op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat? Die kazen hebben meer status dan de meeste popsterren. En geloof me, als je ooit Japanners of Amerikanen met glimmende ogen een kaasmakerij in Volendam ziet binnenstappen, dan weet je: dit spul is goud waard.
Enfin, wij hadden de wind in de rug en zo tufte we richting Volendam. Nee, niet de toeristenhel van de Dijk met plastic klompen en mannen in visserskleding voor een foto van 15 euro. Nee, wij namen de buitenrand mee, waar Roompot een vakantiepark heeft neergekwakt. Best aardig hoor, al miste ik wel een draaiorgel voor de sfeer.
Onze officiële pitstop was bij Paviljoen Smit-Bokkum. Een iconische plek, al sinds jaar en dag beroemd om zijn paling. Wij hielden het bescheiden: koffie en appeltaart. Die appeltaart was trouwens zo stevig dat je er bijna een dijk mee had kunnen ophogen, maar hij smaakte uitstekend. En tot overmaat van gezelligheid liepen we daar ook Aly tegen het lijf. Die kom je werkelijk overal tegen; volgens mij heeft ze meer wandelkilometers in de benen dan een NS-trein op jaarbasis.
Wij hielden het vandaag bij 20 kilometer, terwijl Aly vrolijk de 25 deed. Nou ja, ieder zijn meug. Terug liepen we over een grasdijk met nét wat meer wind, maar hé, dat hoort erbij. En toen stonden we weer in Monnickendam, dat stadje vol kerken, bruggetjes en — niet te vergeten — busladingen toeristen die allemaal dezelfde kaaswinkel in en uit hobbelen alsof het een bedevaartsoord is. Dick wist dat allang, ik niet. Maar goed, Dick weet meer dingen. Vooral als het over kaas gaat.
En zo eindigde een gelaagde wandeling: een mix van historie, natuur, kaas, toeristen, vrijwilligers én een herintredende Dick die Pip even had uitgeleend aan een jonge geweldige uitlaathulp. Je zou bijna zeggen: dit smaakte naar meer — en dan niet alleen naar Beemster 48+.
Ontdek meer van Onze wandelervaringen
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
