Hitteplan? Wij lazen: Wandelplan.
Ondanks dat het KNMI een hitteplan had uitgerold alsof we in de Sahara zaten, besloten wij met z’n drietjes heel eigenwijs wel te gaan wandelen. Tja, wie ons kent, weet: zon of zondvloed, wij gaan gewoon.
De tocht begon bij de tennisvereniging in Uitgeest, uitgezet door wandelclub “De Laatste Loodjes” — een naam die altijd klinkt alsof je na 200 meter al moet kruipen. Maar goed, klokslag 08:45 vertrokken wij, fris en fruitig (nou ja, fris…).
Langs een hertenkamp (de herten keken jaloers naar onze zonnehoedjes), volkstuinen vol mysterieuze groenten, en over kronkelige fietspaadjes gingen we op pad richting Dorregeest. Ja, dat is dus echt een plek. Klinkt als een sprookjesfiguur, maar het ligt gewoon in Noord-Holland.
Na 4 komma nog wat kilometer kwamen we langs een tennisvereniging die wél koffie had. Tenminste… dat dachten we. Bleek een stop voor mountainbikers te zijn. De koffie stond er nog net niet in poedervorm. Gelukkig ontdekten we even verderop de echte stop en konden we aan de koffie – missie geslaagd!
Via Akersloot (waar hotel Van der Valk stond te lonken voor een ontbijtbuffetpauze, die we dapper negeerden) liepen we verder naar de padelvereniging “Berg en Dal”. Daar hielden we wél halt. Koffie mét stroopwafel. Ik had er twee, want er zaten er twee in het pakje en tja, delen door drie… dat vraagt om ruzie. Of hogere wiskunde.
Met nog 8 kilometer voor de boeg werd de zon serieuzer, maar onderweg vermaakten we ons kostelijk: bloemen in alle kleuren, koeien in alle maten, kievitten die ons uitlachten, een PEN-huisje voor de sfeer, en een brommerrijder die dacht dat-ie in een stuntfilm zat en een wheelie trok alsof hij indruk wilde maken op een koe.
Rond lunchtijd stonden we weer bij de tennisvereniging. Missie volbracht, zonder blaren, mét lol.
Volgende keer gaan we misschien wel padellen (dat geluid!), mountainbiken (met helm en EHBO-kit) of tegen beter weten in die klimwand op. Maar waarschijnlijk kiezen we gewoon weer voor wandelen. Met stroopwafel.
