Eigenlijk zouden we gisteren gaan wandelen, maar toen bleek dat de zondag beter uitkwam voor de meerderheid. Tja, democratie hè – en achteraf gezien een briljante keuze, want het weer was zó mooi dat zelfs onze zonnebrillen jaloers werden.
We startten in Maarn, struinden door het Maarnse bos richting Doorn en kwamen al snel bij het Doornse Gat. Daar mocht je kiezen: de steile afdaling voor waaghalzen of de trap voor stervelingen. Raad eens? Juist, wij namen de trap – veiligheid boven stoerdoenerij. Onderweg spotten we paddenstoelen, waaronder een vliegenzwam zonder stippen. Die was zo kaal dat je bijna medelijden kreeg. Gelukkig maakten de bloeiende heidevelden het helemaal goed.
In Doorn streken we neer bij Brasserie Rodestein. Koffie en gebak. En wát voor gebak. Het was zo lekker dat er even serieus plannen waren om het recept te stelen (maar we bleven netjes).
De terugweg ging via de Kaapse Bossen en chique landgoederen. Heel de Utrechtse Heuvelrug leek op pad, het was bijna filewandelen. Zelfs Simon Vestdijk kregen we onderweg in het vizier. Die stond ons heel kalm aan te kijken in brons, en wij zeiden uiteraard braaf: “Goedemiddag, meneer Vestdijk.”
Bij Zanderij Maarn werd het nog spannend. De brug over het water was onbegaanbaar – Indiana Jones zou jaloers geweest zijn. Wij besloten de omweg te nemen en ontdekten nostalgische spoorwegtaferelen. Daarna wachtte nóg een steile trap naar beneden, richting A12.
Eenmaal onder de snelweg door dook Zazu, de ijssalon, op als een fata morgana. En ja hoor, het ijs was zó goed dat er spontaan stilte viel – iedereen zat alleen nog maar te genieten. Het mooiste van alles? Onze auto’s stonden op nog geen 100 meter afstand, maar bijna niemand wist dat. Verrassing!
Kortom: een topdag. Of beter gezegd: een dag die zelfs een saaie maandag jaloers maakt.
