De eerste zondag van de maand stond opnieuw in het teken van wandelen, dit keer met z’n zevenen in de omgeving van Kuinre, een voormalig vissersplaatsje op de grens van Friesland en Overijssel. We startten bij de ruime parkeerplaats in Luttelgeest, dat als het ware tegen Kuinre aan ligt. Een populaire plek, zo bleek, want we waren niet de enigen die de dag met een frisse neus wilden beginnen.
Al snel voerde het pad ons het bos in — een mozaïek van kronkelende paadjes, bemoste stammen en bomen die hun bladeren in alle tinten geel, rood en bruin lieten vallen. Het bosgebied is niet zomaar ontstaan: tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het deels aangelegd door mannen die weigerden in militaire dienst te gaan. In plaats daarvan werkten zij hier aan de ontginning van de jonge Noordoostpolder. Een bijzonder stukje geschiedenis dat tussen de bomen voelbaar blijft hangen.
De tocht bracht ons richting Kuinre, ooit een levendige Zuiderzeehaven. Van die tijd rest nu alleen nog de houten steiger — een stille getuige van het verleden — en gelukkig ook de vele houten beelden die de rijke historie en natuur van de streek verbeelden. Onderweg kwamen we ook de zandsculpturen tegen, prachtige kunstwerken in het landschap. We hebben ze niet allemaal kunnen bewonderen, maar dat is een mooie reden om volgend jaar terug te komen.
Onze koffiestop was bij Fenns, een sfeervolle glazen kas midden in het groen. Een plek die haast vanzelf uitnodigt om even langer te blijven zitten. Om er te komen moesten we wel een beetje ondeugend zijn: het pad liep door een zone met bordjes ‘Geen toegang – kwetsbaar gebied’. Omlopen was eigenlijk geen optie. Dus spraken we af dat we, mocht de boswachter verschijnen, keurig zouden uitleggen dat we de natuur met respect behandelden en netjes op de paden bleven. Gelukkig bleef onze ontmoeting met hem uit.
Na de pauze trokken we weer verder door het bosrijke landschap, langs waterpartijen en slingerende paden. Hier en daar stonden nog paddenstoelen in volle glorie, terwijl hars van een spar langzaam langs de stam gleed — als kleine druppels amber in het zonlicht. De zon brak steeds vaker door en verwarmde het herfstbos met een gouden gloed.
Uiteindelijk bereikten we weer de parkeerplaats, waar sommigen direct huiswaarts gingen, terwijl anderen nog even neerstreken bij De Kleine Burcht, een echt dorpscafé waar de sfeer warm en gemoedelijk is. Ageeth trakteerde op de drankjes — een mooie afsluiting van een heerlijke herfstdag.
Hoewel de route door de verboden-paden-bordjes iets korter uitviel dan gepland, deed dat niets af aan de beleving. Integendeel, het was een wandeling vol kleur, geschiedenis en gezelligheid — precies zoals een novemberdag hoort te zijn.
