Vandaag stond de Groene Gordeltocht van wandelvereniging WS78 op het programma — een route die zijn naam eer aandoet. De lucht was helder, de wind mild en de zon liet zich regelmatig zien. Kortom: ideale omstandigheden om de omgeving van Lelystad te voet te verkennen.
Vanaf het vertrekpunt bij dansstudio W.B. in het centrum gingen we al snel de stad uit en doken de groene randen van Lelystad in. Hier, waar de bebouwing overgaat in uitgestrekte graslanden en sloten, ontvouwt zich een landschap dat typerend is voor de pionierspolder: open, weids en aangelegd met een strakke hand, maar inmiddels verrassend groen en levendig.
De paden waren grotendeels onverhard, wat de tocht een natuurlijk karakter gaf. Gelukkig was het de afgelopen tijd droog gebleven — bij regen verandert dit gebied al snel in een modderige uitdaging. Onderweg genoten we van de rust en de ruimte, met hier en daar wat late ganzen in de lucht en het geluid van de wind in het riet.
De eerste stop, zoals gebruikelijk bij WS78, was goed georganiseerd. Op vertoon van onze muntjes kregen we koffie, thee en soep. Dat alles tegelijk genuttigd moest worden, hoort inmiddels bij de charme van deze wandelingen. De eerste koffie wilde niet echt lukken — de percolator had zijn dag niet — en de tweede ronde smaakte helaas meer naar water dan naar koffie. De soep daarentegen was uitstekend, net als de verzorgde rustplek met voldoende dixies, wat altijd prettig is bij een grote groep wandelaars.
Na de pauze vervolgden we de route door de groene gordel: een brede strook natuur die Lelystad omringt en waarin bos, waterpartijen en open velden elkaar afwisselen. Hier zie je hoe de stad en de natuur in Flevoland met elkaar zijn verweven — het landschap is jong, maar inmiddels vol leven. We passeerden sloten met helder water, open graslanden waar nog sporen van ochtenddauw lagen, en een enkele brug die herinnerde aan de tijd dat dit alles nog zee was.
De volgende stop was bij ’t Kofschip, de snookerclub van Lelystad, waar we onze traditionele fruithap kregen. De peren waren nog wat aan de harde kant, maar dat mocht de pret niet drukken. De laatste kilometers voerden ons via de bebouwde kom terug richting het centrum. De overgang van natuur naar stad was opvallend — van ruisende bomen naar het geluid van verkeer en winkelend publiek.
Bij de finish in de dansstudio trakteerden we onszelf nog op een drankje. Helaas viel ook hier de koffie wat tegen — te slap om de vermoeidheid weg te spoelen. Maar dat kon de dag niet bederven. De Groene Gordeltocht bood precies wat de naam belooft: een groene, rustige en afwisselende wandeling door het hart van de jongste provincie van Nederland. Voldaan reden we terug naar Almere, met het gevoel dat Flevoland meer te bieden heeft dan men vaak denkt.
